Czym jest larp?

Czym jest larp?

Bardzo trudno określić jednoznacznie czym jest larp. Ten problem można porównać do ciastka - dla każdego definicja ciastka jest zupełnie inna. Jedni myślą o kremówce, inni czują już kruchość i lukrową polewę, a jeszcze inni - szpinakowe nadzienie z morelą. Nie będziemy tu przywoływać jednak definicji z Wikipedii. Sami spróbujemy określić, czym larp może być.

Podstawą każdego larpa jest odgrywanie. Grupa ludzi otrzymuje od prowadzącego (Mistrza Gry) profile charakteru postaci. Od momentu startu gry aż do jej zakończenia uczestnicy mają za zadanie odgrywać owe charaktery. Nikt im nie dyktuje co mają robić - jest to swoista symulacja. Postacie (i sytuacja) mogą być różne. Od balu maskowego, przez salę lekcyjną aż do niesamowitego lasu pełnego magicznych kreatur. Niektóre larpy mają ścisły scenariusz, jednak zwykle gracze go nie znają i wydarzenia prowokowane podczas larpa jawią im się jako naturalny rozwój fabuły.

A więc jest to teatr improwizowany?
Tak, jednak tutaj nie ma ani widowni ani zbytniego symbolizmu. Wskakujesz w skórę postaci rozpisanej na kartce i zachowujesz się tak, jak myślisz że ona by się zachowywała. Nikt Cię nie ogląda i nie ocenia. Gra dzieje się pomiędzy graczami.

A więc jest to coś jak gra integracyjna?
Tak, ale fabuły są znacznie bardziej skomplikowane. Dyplomatyczne rozmowy dwóch armii? Słowiańskie zrękowiny z waśnią rodów w tle? A może historia hackerów z przyszłości?

Czyli to jest jak multiplayerowa gra komputerowa, tylko na żywo?
Tak, znacznie bardziej jednak zbliżona do Second Life'a niż innych liniowych fabuł. Tutaj nikt Ci nie powie co masz robić, w większości larpów nie znajdziesz również 'questów'. W każdym momencie możesz podejść do dowolnej postaci i ją zagadnąć w dowolny sposób, bo nie jest to skrypt komputerowy, a druga, żywa osoba.

Doświadczeni gracze z grupy LubLarp odpowiadają:

Larpy Terenowe

Najbardziej z larpami kojarzy się młodzież biegająca z mieczem po lesie. Być może wygląda to dziwnie dla osób postronnych, lecz gry terenowe uczą zupełnie nowych umiejętności. Gracze często trenują cały rok, żeby wziąć udział w takim larpie i 'nie zawieść drużyny/frakcji/kompanii'. Całe grupy uczą się wspólnie strategii, niewerbalnej komunikacji i współpracy. Największą zaletą tego typu larpów jest wspólna zabawa i niewielkie wymagania w stosunku do gracza.

Larpy dyplomatyczne

Larpy dyplomatyczne (tzw. parlor larp) wymagają od graczy wcielenia się w skomplikowane relacje. Podczas gry, która często symuluje dworskie spotkania lub rozmowy na szczycie, bardo trudno pozyskać zaufanie innych postaci. Dzięki takim grom młodzi ludzie uczą się o odpowiedzialności oraz budowaniu zaufania społecznego. Jednym z genialnych przykładów użycia larpa dyplomatycznego w celu edukacji było zasymulowanie G20, gdzie ograniczeniem graczy były zasoby i dążenie społeczeństw ich krajów do rozwoju technologicznego kosztem ekosystemu. Bardzo dobrym nośnikiem dla larpów dyplomatycznych jest historia. Odtwarzanie przeszłości w grze nie tylko wzbudza większe zainteresowanie, ale uczy faktów. Któż nie chciałby być dworzaninem Króla Słońce, czy konkwistadorem w kraju Azteków?
Immersja to wczucie się. Pełna symulacja emocji, odczuć i przeżyć bohatera dodaje zupełnie nowych doświadczeń graczowi. Dzięki tej formie, zbliżonej nieco do sztuki, można wczuć się w drugą skórę, zrozumieć inną płeć, czy poznać problemy współczesnego świata. Takie larpy często oblekają ważne zagadnienia w lżejszą formę, dając graczowi możliwość dotknięcia wrażliwych spostrzeżeń bez psychicznego obciążenia. Jednym z dobrych przykładów jest nasz larp "Jakie #życie taki #gejdż" opowiadający o skutkach masowej wirtualizacji i społeczeństwa konsumpcyjnego (inspirowany twórczością Jacka Dukaja).
Larpy eksperymentalne są wciąż w środowisku oceniane bardzo ostrożnie. Ich główną funkcją jest odkrycie nieznanych terenów, czy to jeśli chodzi o psychikę gracza, czy formę samej gry. Przykładem takich larpów były "Nowy Lepszy Obywatel" oraz "Ministerstwo Miłości", które opowiadały o orwellowskiej wizji świata. Nowe eksperymentalne formy wprowadzają ciekawe spostrzeżenia na temat komunikacji, na przykład zakazują używania słów lub uczą zupełnie nowych sposobów działania. Dzięki temu można popularyzować zrozumienie ludzi niepełnosprawnych lub poszerzać chęć poznania obcych kultur.

Społeczność

Niemal każdy rodzaj larpa trenuje umiejętności społeczne. Samo przygotowanie do takiej gry wymaga współpracy - często gracze są proszeni o pomoc i przyniesienie potrzebnostek, zwłaszcza na larpy Nautilusa. W wielu larpach zdarzają się sceny przemówień lub próby przekonywania dyplomatycznego. Dzięki temu można w kontrolowanej sytuacji zmierzyć się ze stresem związanym z wystąpieniami publicznymi.

Edukacja

Nie tylko larpy historyczne uczą. Również tworzone są gry o tematyce ekologicznej, ochrony środowiska lub informatyki. Dzięki formie gry łatwiej zainteresować światem osób niepełnosprawnych, albo przybliżyć problemy współczesnego świata.

Odkrywanie

Dla wielu osób najważniejsza jest eksploracja przestrzeni i swoich możliwości. Inni wolą odkrywać nowe emocje i testować zupełnie nowe relacje międzyludzkie. Larpy, dzięki różnorodnej formie, zapokajają owe potrzeby, tworząc bezpieczną przestrzeń do odkrywania wszystkich nieznanych lądów.

Umiejętności

Aby zagrać na larpie, gracze często uczą się zupełnie nowych umiejętności. Strzelanie z łuku, tańce dworskie, programowanie, śpiew, składanie origami... wszystko, co ubarwi postać i uatrakcyjni rozgrywkę może być dobre. Umiejętności są używane jak rekwizyty - powodują, że świat przedstawiony nabiera własnego kolorytu, lecz nie odkładamy ich na bok. Po grze zostają w pamięci, a nawet są dalej rozwijane.